Każda z tych klas powstaje w efekcie sprzęgnięcia
kilku dyskoidalnych magnokraftów (głównie typu K3). Różnice pomiędzy nimi
wynikają z: odmienności pędników w obu statkach które przywierają do siebie
(t.j. główny do głównego, główny do bocznego, boczny do bocznego), typu
odziaływań magnetycznych pomiędzy tymi pędnikami (t.j. przyciąganie czy
odpychanie), oraz zróżnicowanego kontaktu pomiędzy wehikułami (t.j. trwały/stabilny,
chwiejny, czy brak kontaktu). Zilustrowano:
#1. Fizyczne kompleksy latające. Otrzymywane
gdy sprzęgane wehikuły pozostają ze sobą w trwałym kontakcie/połączeniu
mechanicznym, podczas gdy ich równorzędne pędniki przyciągają się nawzajem.
Powyżej pokazany został kompleks w kształcie cygara posobnego powstały
gdy kilka identycznych spodko kształtnych statków przywiera wklęsłościami
swych podstaw do kopuł swych poprzedników (t.j. jak stos talerzy w kuchni).
Oprócz niego do klasy #1 należą: kompleks kulisty (powstały gdy dwa statki
zwierają się podstawami), a także cygaro przeciwsobne oraz formacja jodełkowa
pokazane na rysunku F8 monografii [1/3].
#2. Zestawy semizespolone. Otrzymywane
gdy mechaniczny kontakt pomiędzy wehikułami jest punktowy (nietrwały),
np. uzyskiwany poprzez wzajemne złożenie dwóch kopuł kulistych, zaś pędniki
boczne obu statków odpychają się nawzajem. Na przekór temu kontaktowi,
siły magnetyczne wyzwalane przez pędniki łączonych statków nadają stabilności
ich połączeniu. Warto tu odnotować, że słupy wysoko skoncentrowanego pola
magnetycznego łączącego wyloty nawzajem przyciągających się pędników przyjmują
wygląd "czarnych belek" (t.j. pochłaniają światło jak hipotetyczna "czarna
dziura" z optyki - patrz podrozdział F10.4 monografii [1/3]).
#3. Zestawy niezespolone. Otrzymywane gdy
wehikuły sprzęgane są magnetycznie jednakże fizycznie nie stykają się ze
sobą (t.j. oddzielone są od siebie wolną przestrzenią). Pole magnetyczne
z przyciągających się wzajemnie pędników bocznych formuje widoczne tu "czarne
belki". Pędniki główne odpychają się nawzajem.
#4. Układy podwieszone gdy
małe typy wehikułów doczepiane są do pędników bocznych większego "statku
matki" (pokazano 4 statki K3 doczepione do matki typu K5).
#5. Systemy latające formowane
gdy kilka cygar posobnych (klasa #1) zazębia się ze sobą za pośrednictwem
swoich pędników bocznych.
#6. Latający kluster. Otrzymywany jest
on poprzez bezdotykowe sprzęgnięcie bokami kilku poprzednio pokazanych
konfiguracji magnokraftów i/lub pojedynczych wehikułów w rodzaj napowietrznego
łańcucha lub pociągu. Rysunek ilustruje "latający krzyż". Linie przerywane
pokazują przebieg obwodów magnetycznych separujących (odpychających) poszczególne
wehikuły. Nieliczne obwody separujące zawsze otoczone są wieloma obwodami
sprzęgającymi nie zaznaczonymi powyżej ale omówionymi w podrozdziale
F3.1.6 i monografii [5/3].