Reprezentuje ono uproszczoną wersję teleskopów
telepatycznych budowanych dla celów samoobronnych. Takie urządzenia, jeśli
zostaną zbudowane, pozwolą nam na zobaczenie naszych pasożytów kosmicznych
jacy dotychczas efektywnie ukrywali się przed naszym wzrokiem poza zasłoną
telekinetycznego migotania. Konstrukcja i okoliczności przekazu tych urządzeń
opisane są też w traktacie [7B].
Stan telekinetycznego migotania osiągany
jest poprzez włączenie serii szybkich pulsów pola telekinetycznego. Każdy
z takich pulsów powoduje przemienienie fizycznego obiektu jaki zawinięty
został w to pole, na rodzaj przeźroczystego wzoru lub chmurki. Jednak pomiędzy
owymi pulsami dany obiekt pozostaje materialny i dobrze widoczny. Stąd,
jeśli takie pulsowanie jest wystarczająco szybkie, wówczas dany obekt przestaje
być widzialny dla naszych oczów, podobnie jak w naszych kinach przestawianie
się poszczególnych klatek filmowych przestaje być odnotowywalne dla naszego
oka. Jednak każdy puls pola telekinetycznego może zostać przechwycony przez
urządzenie pokazane na tym rysunku, i następnie ukazany jako jarzący się
kształt. Stąd urządzenie ujawniające pokazane powyżej pozwoli nam ujrzeć
zazwyczaj niewidzialnych dla oka UFOnautów i ich wehikuły. Pojawią się
one jako jarzące się figury na ekranie elektromagnetycznym (s) tego urządzenia.
Jak to ma miejsce też i z teleskopami optycznymi,
także urządzenia ujawniające złożone są z głównej tuby (t), do której wszystkie
pozostałe podzespoły zostają przymocowane. W przedniej stronie tej tuby
zamocowana jest ogniskująca soczewka magnetyczna (f). W końcowej części
tej tuby znajduje się wziernikowa soczewka magnetyczna (v). W uproszczonej,
samoobronnej wersji teleskopów telepatycznych nazywanej tutaj "urządzeniami
ujawniającymi", obie soczewki magnetyczne (f) i (v) są po prostu pierścieniowymi
magnesami trwałymi (lub pierścieniowymi elektromagnesami na prąd stały).
W środkowej części tuby (t) zawarty jest ekran elektromagnetyczny (s) -
patrz zakropkowana powierzchnia rozciągająca się w poprzek tuby (t). Ekran
ten złożony jest z powierzchni kolizyjnej oraz z poprzecznego pola elektrostatycznego.
Powierzchnia kolizyjna (s) uformowana jest z powierzchni zderzania się
dwóch pól magnetycznych wytwarzanych przez obie soczewki, jakie wpadają
na siebie swoimi biegunami (O) - zauważ że bieguny magnetyczne (O) reprezentują
"wylot" ("outlet") dla przepływu przeciw-materii przez magnes (przy oznaczaniu
biegunowości używanym przez dzisiejszych fizyków: O=N). Poprzeczne pole
elektrostatyczne rozprzestrzenia się z dwóch cienkich elektrod (e) ułożonych
naokoło powierzchni kolizyjnej i po przeciwstawnych powierzchniach tuby
(t). Całe wnętrze tuby wypełnione musi być substancją generującą jarzenie
pochłaniania (g).